Pierwszą dobrą alternatywą jest stworzenie własnego systemu adresów IP i niepodłączanie sieci do Internetu. W takim własnym systemie adresowym można łączyć sieci oddziałowe liniami dzierżawionymi z protokołem IP, stworzyć intranet, przesyłać strony WWW i używać wszystkich usług TCP/IP, ale nie można podłączyć się bezpośrednio do Internetu. Brak takiego połączenia ma również swoje dobre strony. Unika się dzięki temu zagrożenia atakiem ze strony Internetu, a także ogranicza pracownikom możliwości marnowania czasu lub wejścia w konflikt z prawem z uwagi na nieodpowiednie treści w Internecie. Niektóre zarezerwowane bloki adresów, jak na przykład cały blok klasy A, zaczynający się od 10.X.X.X, są przeznaczone do tego celu i nie są stosowane w Internecie. Jeśli więc zamierza się stworzyć własny system adresów IP, należy użyć adresów z podanego powyżej bloku.
Jeśli absolutnie niezbędne jest podłączenie sieci do Internetu i uzyskanie internetowych adresów IP, najlepiej zwrócić się do usługodawcy internetowego o przydzielenie adresów z bloku, którym on dysponuje. Zaletą takiego rozwiązania jest to, że uzyskane adresy są unikatowe i podlegają routingowi w Internecie. Ponadto uzyskanie adresów od usługodawcy sprzyja zachowaniu ogólnej puli adresów, a adresy takie są dostępne natychmiast po uruchomieniu usługi.
Z kolei minusem adresów od usługodawcy jest uzależnienie się od tej firmy. Adresy usługodawcy zostaną przypisane każdemu zainstalowanemu routerowi, komputerowi, drukarce sieciowej i innym urządzeniom w danej sieci. W związku z tym, jeśli usługodawca zdecyduje się podnieść opłaty za swoje usługi, może okazać się, że zmiana usługodawcy to spore wyzwanie. W rozwiązaniu tego problemu może pomóc oprogramowanie zgodne z protokołem DHCP.
Najbardziej praktycznym wyjściem z tej sytuacji jest użycie wewnątrz sieci – niezależnie od jej wielkości – bloku zarezerwowanych adresów IP, a następnie podłączenie jej do Internetu poprzez jedno lub kilka urządzeń wykorzystujących internetowe adresy IP przydzielone przez usługodawcę internetowego.
Jeśli kiedyś zajdzie potrzeba zmiany usługodawcy, zastąpienie kilku adresów urządzeń portalowych nie sprawi zbyt wielu trudności.
Urządzenia, które można zastosować w roli bufora pomiędzy siecią lokalną z wewnętrznymi adresami IP a Internetem, to serwer proxy, brama IP/IP i router z usługą translacji adresów sieciowych (Network Address Translation – NAT). Chociaż urządzenia te bardzo różnią się pod względem sposobu działania, to jako produkty łączą się one w jednym urządzeniu. Prawdopodobnie najłatwiej nazwać to urządzenie routerem z usługami bramy, choć z pewnością jego możliwości są dużo większe niż routerów z roku 1998.
Serwery proxy mają od strony Internetu pojedynczy adres IP i łączą się z innymi serwerami w Sieci w imieniu użytkowników podłączonych do tego serwera. Bramy IP/IP, praktycznie identyczne z bramami IP/IPX, świetnie sobie radzą prezentując od strony Internetu przypisany sobie adres IP i obsługując z drugiej strony użytkowników posiadających adresy wewnętrzne.
Translacja adresów sieciowych to funkcja oferowana przez wiele produktów. Pod względem funkcjonalnym translacja NAT działa tak samo, jak brama IP/IP, chociaż produkty sprzedawane jako bramy mają więcej funkcji administracyjnych niż urządzenia z funkcją NAT. Microsoft oferuje aplikację serwera proxy z funkcją NAT dla Windows NT, a Novell promuje wszechstronny pakiet usług tego rodzaju, jako część rodziny produktów BorderManager.